از ۲۱ بهمن ۱۳۵۷ درگیری مسلحانه بین نیروهای انقلابی و عوامل حکومت شاهنشاهی شدت گرفت. از جمله، افسران گارد شاهنشاهی برای سرکوب همافران به پایگاه نیروی هوایی فرحآباد حمله کردند که به درگیری مسلحانه دو طرف منجر شد. آیتالله طالقانی به این مناسبت پیامی صادر کرد و ضمن دعوت هر دو طرف به آرامش، خواهان مجازات مهاجمان به این پایگاه شد.
آیتالله طالقانی شانزده بهمن ۱۳۵۷، یعنی پیش از واقعۀ دیدار همافران با امام خمینی، در خصوص ناپدید شدن برخی از همافران هشدار داد و خواهان پاسخگویی فرماندهان پایگاههای هوایی شد. او در این اطلاعیه نسبت به قطع درختان در جنگلهای شمال هم هشدار داده است.
آیتالله طالقانی در پیامی که در تاریخ پانزدهم بهمن ۱۳۵۷ منتشر شد، درباره قطع درختان جنگلهای شمال، هدر رفتن خونهای اهدا شده و ناپدید شدن جمعی از همافران، نکاتی را بیان کرد.
آیتالله طالقانی در تاریخ ۱۱ بهمن ۱۳۵۷ در پیامی از حمله به قلعۀ شهر نو ابراز ناراحتی کرد و هشدار داد ساکنان این قلعه باید مصون از تعرض باشند. او در این بیانیه اقدام حملهکنندگان را حرکتی ناآگاهانه و تحت تاثیر توطئهچینیها توصیف کرده است. طالقانی پس از این واقعه افرادی را مامور سرکشی به این منطقه و بررسی وضعیت زنان کرد.
آیتالله طالقانی در پیامی خطاب به ارتشیان که روز دهم بهمن ۵۷ منتشر شده است، ضمن استقبال از پیوستن بخش زیادی از نیروهای ارتشی به صفوف مردم انقلابی، در خصوص نیرنگ برخی فرماندهان وابسته به طاغوت هشدار میدهد. طالقانی در این پیام همچنین به عموم مردم هم هشدار میدهد که از انتقامهای شخصی دوری کنند و اقدامات برخی فرماندهان ارتش را به پای همه نیروهای فداکار ارتش ثبت نکنند.
آیتالله طالقانی در پیامی به تاریخ هفتم بهمن ماه ۱۳۵۸، اعلام کرد که بازگشت امام از تبعید به کشور، با دو روز تأخیر انجام خواهد شد. او در این پیام به مسأله مبارزه مسالمتآمیز و پرهیز از خشونت از سوی مردم انقلابی هم اشاره و از هوشیاری و مقاومت مردم در این زمینه تقدیر کرد.
آیتالله طالقانی در روزهای ابتدایی بهمن ماه ۱۳۵۷ طی پیامی به مناسبت افتتاح باشگاه معلمان در تهران، برای معلمان آرزوی توفیق روزافزون کرد و اظهار امیدواری کرد که این خانه معلم در پیریزی فرهنگ ملی و مذهبی، کانونی پرثمر باشد.
آیتالله طالقانی طی پیامی به تاریخ ۲۸ دی ماه ۱۳۵۷، مردم را به شرکت در راهپیمایی روز اربعین دعوت کرد. او در این دعوت ضمن یادآوری رفتارهای فریبکارانه رژیم پهلوی، از مردم درخواست کرد انضباط را رعایت و از تشتت و اختلاف پرهیز کنند.
به دنبال درگذشت «هواری بومدین» از رهبران انقلاب الجزایر و رئیسجمهوروقت آن کشور، در ششم دی ماه ۱۳۵۷، آیتالله طالقانی در تلگرامی خطاب به شورای انقلاب الجزایر تداوم پیگیری وضعیت امام موسی صدر را در غیاب بومدین خواستار شد.
آیتالله طالقانی در ۲۷ دی ماه ۱۳۵۷ پیامی خطاب به مراسمی در مدرسه عالی دختران (دانشگاه الزهرای فعلی) صادر کرد و با اشاره ضمنی به جشنهای هنر شیراز، از ترویج فرهنگ ابتذال انتقاد کرد و جوانان را به فاصله گرفتن از فرهنگ استعماری فراخواند.
آیتالله طالقانی در پیامی به تاریخ ۲۶ دی ماه سال ۱۳۵۷، به خبر تظاهرات از سوی عشیرهنشینهای جنوب در حمایت از رژیم شاه واکنش نشان داد. او در این پیام ضمن اشاره به ظلمهای رژیم پهلوی به عشایر ایران، شایعه آمادگی عشایر برای حمله به روستاهای مجاور را باورنکردنی خواند، و در پایان از عشایر مناطق جنوب خواست تا حضورشان در صف انقلاب را نشان دهند.
در جریان انقلاب، دانشگاهها بارها صحنۀ تحصن و تظاهرات بودند. به دنبال تحصنی که دوم دیماه سال ۱۳۵۷ از سوی اساتید دانشگاهها در ساختمان مرکزی وزارت علوم آغاز شد، در پنجم دی، کامران نجاتاللهی از اساتید دانشگاه پلی تکنیک، در جریان حمله نظامیان به متحصنین، به شهادت رسید. در پی این اتفاق، دانشگاهها تا ۲۳ دیماه تعطیل شد. در همین راستا آیتالله طالقانی در پیامی به تاریخ ۲۱ دی، ضمن گرامیداشت یاد شهید نجاتاللهی، اقدام سازمان ملی دانشگاهیان برای بازگشایی دانشگاهها را تأیید کرد و سرانجام با تجمع گستردهای که ۲۳ دی ماه ۱۳۵۷ با حضور و سخنرانی آیتالله طالقانی برگزار شد، درِ دانشگاه باز شد.
کلیه حق و حقوق برای مجتمع فرهنگی آیت الله طالقانی محفوظ می باشد.
