عکس دسته جمعی آیت‌الله طالقانی با دکتر محمد قریب، مهدی بازرگان و حسین طالقانی در روستای کومله از توابع شهر لنگرود استان گیلان که در سال ۱۳۴۷ ثبت شده است.

آیت‌الله طالقانی و آیت‌الله محمدحسین طباطبایی (عالم دینی) و برخی اعضای انجمن اسلامی مهندسین در کنار سفره غذا دیده می‌شوند. این مجلس در محله درکه تهران برگزار شده بوده است.

وحدت مسلمانان و همکاری میان ملت‌های مسلمان از موضوعات مورد توجه و تأکید آیت‌الله طالقانی بود. همین امر باعث شد که او در برخی کنفرانس‌های اسلامی شرکت کند. کنفرانس اسلامی‌ «دارالتقریب مذاهب اسلامی» که در شهر قاهره مصر و در سال ۱۳۳۸ هجری شمسی برگزار شد، از جمله آن کنفرانس‌ها بود.
او در حاشیه این کنفرانس با انور سادات که آن زمان رئیس مجلس ملی مصر بود نیز ملاقات کرد و زمینه انتقال نیروهایی از ایران -از جمله مصطفی چمران- را برای گذراندن دوره‌های آموزش نظامی به مصر فراهم کرد. چمران بعداً این آموزش‌ها را در سازماندهی جنبش شیعیان لبنان به کار گرفت.

آیت‌الله طالقانی در کنار آیت‌الله خلیل کمره‌ای و اعضای هیأت امام حسن مجتبی(ع) در فلکه وثوق تهران در سال ۱۳۳۷ دیده می‌شود.

آیت‌الله طالقانی و مهدی بازرگان در سال ۱۳۳۶ به کرمانشاه سفر کردند.

آیت‌الله طالقانی در آخرین باری که زندانی بود، از نظر وضعیت جسمی شدیداً بیمار بود. او هم فشار خون و هم دیابت داشت. وضعیت جسمی طالقانی به قدری نامناسب بود که در بازدید صلیب سرخ از زندان‌ها، وقتی نماینده صلیب سرخ متوجه می‌شود که او ده سال حبس دارد، می‌گوید که یک‌سره بگویید حبس ابد! همسرش نیز در هجدهم تیر ماه ۱۳۵۷ در نامه‌ای خطاب به جمعیت ایرانی دفاع از آزادی و حقوق بشر وضعیت جسمی طالقانی را نامساعد خواندند و از آنها خواستند که برای فرستادن پزشک خصوصی به زندان برای معاینه و مداوای ایشان اقدامی انجام دهند.
وضعیت جسمی نامساعد آیت‌الله طالقانی، برای ساواک این نگرانی را ایجاد کرده بود که در صورتی که او در زندان فوت کند، بر آتش خشم مردم دمیده شود. در نتیجه، ازغندی سربازجوی ساواک به طالقانی پیشنهاد می‌دهد که تقاضای عفو کند تا او را آزاد کنند. اما او این پیشنهاد را نمی‌پذیرد.
سپهبد مقدم، رئیس ساواک، در گزارشی به تاریخ هفتم آبان ماه ۱۳۵۷ خطاب به شاه چنین می‌نویسد:
«وضعیت نامبردگان (طالقانی و منتظری)، از جهات مختلف مورد توجه قشریون مذهبی است و در تظاهراتی که در ایران و خارج از کشور از طرف گروه‌های مذهبی انجام گرفته، آزادی یادشدگان از زندان درخواست، و تبلیغاتی نیز در این زمینه از طرف گروه‌های مذکور صورت گرفته و می‌گیرد.
نظریه: نامبردگان بالا به علت بیماری متناوباً تحت معاینات پزشکی در زندان قرار می‌گیرند و در صورتی که در اثر شدت یافتن بیماری، خطری متوجه سلامت و زندگی آنها شود، این موضوع می‌تواند مستمسک جدید برای تبلیغات ضدمیهنی گروه‌های قشری مذهبی و مخالف باشد. لذا مستدعی است در صورت استقرار اراده سنیّۀ ملوکانه، بقیه مدت محکومیت افراد مذکور مورد عفو واقع و از زندان آزاد گردند.»
این شرایط باعث می‌شود که طالقانی در اولین موج آزادی زندانیان سیاسی بر اثر فشار جریان انقلاب در شامگاه نهم آبان ۱۳۵۷ از زندان آزاد شود.
از صبح نهم آبان که خبر احتمال آزاد شدن طالقانی از زندان به گوش رسید، جمعیتی در مقابل زندان قصر تجمع کردند، به محض بیرون آمدن آیت‌الله طالقانی از درب قصر شوری در جمعیت افتاد. خود طالقانی نیز از ابراز احساسات مردم به وجد آمده بود. او سوار بر اتومبیلی که فرزندش آن را می‌راند به منزلش در پیچ شمیران رفت.

این مجموعه، عکس‌های آیت‌الله طالقانی در کنار اعضای خانواده است.