آیتالله طالقانی در پیامی که در پاسخ به نامه مردم سنگسر در ۱۵ بهمن ماه ۱۳۵۷ منتشر کرد، اظهار امیدواری کرد در پی ندای برخاسته انقلاب به رهبری امام خمینی، روزگار سربلندی و عزت مردم ستمدیده فرا برسد.
آیتالله طالقانی در پیامی که در تاریخ پانزدهم بهمن ۱۳۵۷ منتشر شد، درباره قطع درختان جنگلهای شمال، هدر رفتن خونهای اهدا شده و ناپدید شدن جمعی از همافران، نکاتی را بیان کرد.
آیتالله طالقانی در مصاحبهای به تاریخ دوم بهمن ۱۳۵۷ با رادیو بیبیسی، که روزنامه اطلاعات بخشهایی از آن را پوشش داده است، دربارۀ موضوعات مختلفی از جمله چیستی حکومت اسلامی و تفاوت آن با نظامهای استبدادی و موروثی سخن گفته است. او در این مصاحبه احتمال کودتای ارتش علیه حرکت انقلابی مردم را نیز مردود اعلام کرده است.
آیتالله طالقانی طی پیامی به تاریخ ۲۸ دی ماه ۱۳۵۷، مردم را به شرکت در راهپیمایی روز اربعین دعوت کرد. او در این دعوت ضمن یادآوری رفتارهای فریبکارانه رژیم پهلوی، از مردم درخواست کرد انضباط را رعایت و از تشتت و اختلاف پرهیز کنند.
آیتالله طالقانی در پیامی به تاریخ ۲۶ دی ماه سال ۱۳۵۷، به خبر تظاهرات از سوی عشیرهنشینهای جنوب در حمایت از رژیم شاه واکنش نشان داد. او در این پیام ضمن اشاره به ظلمهای رژیم پهلوی به عشایر ایران، شایعه آمادگی عشایر برای حمله به روستاهای مجاور را باورنکردنی خواند، و در پایان از عشایر مناطق جنوب خواست تا حضورشان در صف انقلاب را نشان دهند.
در جریان انقلاب، دانشگاهها بارها صحنۀ تحصن و تظاهرات بودند. به دنبال تحصنی که دوم دیماه سال ۱۳۵۷ از سوی اساتید دانشگاهها در ساختمان مرکزی وزارت علوم آغاز شد، در پنجم دی، کامران نجاتاللهی از اساتید دانشگاه پلی تکنیک، در جریان حمله نظامیان به متحصنین، به شهادت رسید. در پی این اتفاق، دانشگاهها تا ۲۳ دیماه تعطیل شد. در همین راستا آیتالله طالقانی در پیامی به تاریخ ۲۱ دی، ضمن گرامیداشت یاد شهید نجاتاللهی، اقدام سازمان ملی دانشگاهیان برای بازگشایی دانشگاهها را تأیید کرد و سرانجام با تجمع گستردهای که ۲۳ دی ماه ۱۳۵۷ با حضور و سخنرانی آیتالله طالقانی برگزار شد، درِ دانشگاه باز شد.
خبرنگار یکی از رسانهها در شانزدهم دی ماه ۱۳۵۷ در تماسی با منزل آیتالله طالقانی نظر او را دربارۀ دولت بختیار جویا شد. طالقانی ضمن تأکید بر مواضع قبلی خود، دولت بختیار را بیاعتبار معرفی کرد.
آیت الله طالقانی کمی بعد از آزادی از زندان در پاییز ۱۳۵۷، در اعلامیهای به تاریخ چهارم محرم برابر با ۱۴ آذر ۱۳۵۷، از مردم خواست که در روز تاسوعا که مصادف با سالروز صدور اعلامیۀ حقوق بشر نیز بود، در سراسر ایران راهپیمایی کنند. این اعلامیه در حالی صادر شد که در تهران و برخی از شهرهای دیگر حکومت نظامی برقرار و تظاهرات و تجمع مردم، ممنوع بود. پس از صدور اعلامیه، حکومت پهلوی بر طالقانی فشار آورد که اعلامیهاش را پس بگیرد اما علیرغم فشارها، راهپیمایی تاسوعا برگزار شد که مقدمهای برای برگزاری راهپیمایی عاشورا نیز شد.
از صبح روز تاسوعا، مصادف با ۱۹ آذر ۱۳۵۷، مردم از نقاط مختلف شهر به طرف میدان آزادی (شهیاد سابق) حرکت کردند. راهپیمایی تاسوعا در تهران از عظیمترین و پرجمیتترین راهپیماییهای سال ۵۷ به شمار میرود. آیتالله طالقانی نیز از خیابان شمیران با همراهان خود تا میدان فردوسی پیاده آمد و سپس به اصرار آنها باقی مسیر را با ماشین فولکس استیشنی که برای این کار آماده شده بود طی کرد. نماز ظهر تاسوعا و عاشورا به امامت آیتالله طالقانی در میدان آزادی تهران و با حضور راهپیمایان اقامه شد.
آیتالله طالقانی در این مصاحبه کوتاه با خبرگزاری فرانسه، دولت آمریکا را به خاطر سازمان دادن ساواک محکوم کرده و بر کمونیست نبودن فعالان انقلابی تأکید کرد.
کلیه حق و حقوق برای مجتمع فرهنگی آیت الله طالقانی محفوظ می باشد.
